(" Ο Καραμανλής βραβεύει τους αριστούχους μαθητές..." Το σκίτσο έφτιαξε η μικρή μου κόρη,΄Ελενα, εμπνευσμένη από το γεγονός)Η ίδια πάντα απάντηση από το Υπουργείο Παιδείας, τη Δ/νση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, τον Ο.Σ.Κ, το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών(ΙΚΥ), κ.λ.π όταν τους ρωτάς τι θα γίνει με τις επιχορηγήσεις και υποτροφίες που ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ οι μαθητές που αρίστευσαν (και είναι πολλοί αυτοί ,αλλά δεν φαίνονται ).
Η κόρη μου μπήκε πρώτη φέτος στη σχολή προτίμησης της στο Καποδιστριακό Παν/μιο. Όταν ρώτησα στο ΙΚΥ για την υποτροφία που δικαιούται μου απάντησαν «Δεν έχουμε ακόμα καμία ενημέρωση. Ακόμα χρωστάμε τις Υποτροφίες του 2006» Δηλαδή κύριε Υπουργέ ,όταν με το καλό δοθούν οι Υποτροφίες στους πρωτεύσαντες εισαχθέντες του 2008- 2009, αυτοί θα έχουν αποφοιτήσει.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την μικρότερη κόρη μου η οποία σύμφωνα με τη δέσμευση του πρωθυπουργού δικαιούται να πάρει ένα υπολογιστή ως δώρο που τελείωσε με 20 την Α΄ Γυμνασίου το 2006-07. Τώρα είναι στην Γ΄ Γυμνασίου και η απάντηση από το ΥΠΕΠΘ είναι « Δεν έχουμε ακόμα καμία ενημέρωση. Πάντως ΚΑΠΟΤΕ θα δοθούν»
Και αναρωτιόμαστε όλοι πως είναι δυνατόν μια κυβέρνηση να βρίσκει αμέσως χρήματα για να καλυφθούν τα χρέη και οι ανάγκες των τραπεζιτών και να μη βρίσκει τα ψίχουλα για να δώσει στα παιδιά που κουράστηκαν, αγωνίστηκαν και κατάφεραν να δακριθούν; Τι επιβραβεύει τελικά; Και δεν είναι φυσικά τα 1000 ευρώ μιας Υποτροφίας ή ο Υπολογιστής είναι απλά αυτή η ηθική ικανοποίηση που νιώθει ένας άνθρωπος , όταν αγωνίζεται, πόσο μάλλον ένα παιδί.
Πάντως κύριοι υπεύθυνοι, επειδή ΚΑΠΟΤΕ θα δοθούν, όπως λέτε, κρατήστε τα λίγο ακόμα για να τους τα βάλετε ως δώρο στη λίστα γάμου!!!!!



Το Βαλτεσινίκο φυσικά ειναι ενα ιδιαίτερα όμορφο χωριό, μεγάλο (400κατοίκους περίπου) ,ζωντανό μέσα σε ελατόδασος. Μείναμε σε υπεροχους πετρόκτιστους ξενώνες, φάγαμε σε παραδοσιακές ταβέρνες και τα παιδιά κατενθουσιάστηκαν γιατί είχαν τη δυνατότητα να διασκεδάσουν μόνα τους με τις κιθάρες τους, τα παιχνίδια τους ,τα αστεία τους κι όχι με μια επιβεβλημένη νυχτερινή έξοδο σε κάποιο κλαμπ . Κι εγώ φυσικά χάρηκα γιατί πέρασαν καλά στο χωριό μου αλλά περισσότερο που αξιοποίησα το δωρο του Υπουργείου για να προσφέρω στους μαθητές της περιβαλλοντικής μου ομάδας μια εκδρομή που μόνο οφέλη είχε γι'αυτούς. ΚΑΙ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ. Μήπως πρέπει να επαναπροσδιοριστούν οι σχολικές εκδρομές;Μήπως ο προορισμός των εκδρομών δεν πρέπει να ειναι απαραιτητα τα αστικά κέντρα;Μήπως σκοπός των σχολικών εκδρομών δεν πρέπει να είναι μόνο η νυχτερινή διασκέδαση και το ξενύχτι; Μετα την δική μου εμπειρία κατάλαβα ότι οι μαθητές ειναι αρκετά ώριμοι να δεχτούν μια εναλλακτική μορφή σχολικής εκδρομής χωρίς απαραίτητα να διασκεδάσουν σε μπουζουξίδικα,να μένουν σε πολυτελή ξενοδοχία και να πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης ενός τουρισμού που στήνεται για ένα μήνα περίπου για χάρη τους .Γιατί τελικά αυτό που απολαμβάνουν,όπως μου είπαν,είναι η συναναστροφή με συνομηλίκους τους έξω από τα πλαίσια της καταπιεστικής σχολικής πραγματικότητας. Είναι η αίσθηση της ελευθερίας που νιώθουν μέσα όμως σε ενα περιβάλλον αξιοπρεπές και τέλος η δυνατότητα να ζήσουν με τους φίλους τους λίγο πιο ανθρώπινα.Τελικά μήπως λείπει από τη σημερινή νεολαία η επαφή με τη Φύση κι όχι οι νυχτερινές διασκεδάσεις τέταρτης κατηγορίας;Ας το σκεφτούμε!!








Στο «Κούκου»(1882)του Ν. Γύζη απεικονίζεται θαυμάσια το παιχνίδι που αρέσει ιδιαιτέρα στα μωρά . Πίνακας ηθογραφικού χαρακτήρα όπου η γιαγιά κρατά στοργικά στην αγκαλιά της το εγγόνι της που προσπαθεί να δει τη μητέρα του ,ενώ αυτή μισοκρύβεται πίσω από τον ώμο της γιαγιάς. Στον πίνακα υπάρχει και ένα μεγαλύτερο αγόρι που προσπαθεί να συμμετάσχει στο παιχνίδι και με τη χαρακτηριστική του κίνηση προσδίδει στον πίνακα μια ψυχολογική χροιά.






